Reflections

Dans als spiegel
Het aangrijpende Solitude van Associate Artist Alexei Ratmansky, op muziek van Gustav Mahler, verbeeldt het leed dat oorlog aanricht. De jonge Canadese choreograaf Kirsten Wicklund maakte een nieuw ballet over gendergelijkheid, naar aanleiding van de viering van 25 jaar homohuwelijk in 2026. In Simple Things zoomt meesterchoreograaf Hans van Manen in op menselijke relaties. George Balanchine tenslotte brengt met de sprankelende klassieker Symphony in C een hommage aan de Frans-Russische ballettraditie waarin hij opgroeide.

Vier choreografen, vier visies
Voor Solitude liet topchoreograaf Alexei Ratmansky zich inspireren door een krantenfoto van een Oekraïense vader die urenlang de hand vasthield van zijn zoon, die bij een Russische aanval om het leven was gekomen. Op twee Mahler-composities weet Ratmansky met abstracte, indringende dans universeel menselijk verdriet voelbaar te maken.

De jonge Canadese choreograaf Kirsten Wicklund onderzoekt in haar nieuwe ballet het thema gendergelijkheid. Aanleiding hiervoor is de viering van 25 jaar homohuwelijk in 2026. Wicklund baseert zich op de muzikale ode, met zang, die componist Willem Jeths in 2011 aan het homohuwelijk bracht. De zangpartijen worden vertolkt door jonge zangers van De Nationale Opera Studio.

In het bruisende begin- en slotdeel van Simple Things (Hans van Manen) zwepen twee mannen elkaar op in twee duetten waar de vonken van afspatten. Tussendoor laten ze zich afleiden door twee vrouwen, die hen tot een vluchtige romance uitdagen. Beweging en muziek komen in dit dynamisch danskwartet weergaloos samen.

De vierde choreograaf, George Balanchine, heeft in feite zijn hele leven gereflecteerd op de puur klassieke, Frans-Russische balletstijl waarmee hij opgroeide. Symphony in C is een hommage aan de pracht en praal hiervan, maar hij injecteerde de dans met pit en schwung, uitmondend in een finale die bubbelt en bruist als een glas champagne.