Ihsane

In het Arabisch staat Ihsane voor een ideaal van goedheid, vriendelijkheid en welwillendheid. Binnen de islam verwijst het woord ook naar een vorm van verbondenheid met het universum. Met deze voorstelling zet Sidi Larbi Cherkaoui de tweedelige reeks voort die hij in 2022 begon met Vlaemsch (chez moi). Waar die voorstelling gewijd was aan zijn moeder en zijn Vlaamse wortels, richt Ihsane zich op zijn vader, die Marokko verliet voor Vlaanderen maar altijd een diepe liefde voor zijn land van herkomst behield. 

Cherkaoui was nog een tiener toen zijn vader overleed. Dertig jaar later zocht hij tevergeefs naar hem op een begraafplaats in Tanger, tussen te veel graven. In Ihsane gaat die zoektocht verder, niet als letterlijke reconstructie, maar als een reis door herinnering, afkomst en verlangen. Wat blijft er over wanneer thuis vervaagt? Hoe draag je meerdere geschiedenissen, talen en identiteiten in hetzelfde lichaam?

Een persoonlijk eerbetoon met een bredere betekenis
In België roept de naam Ihsane ook een andere, pijnlijke geschiedenis op. In 2012 werd de 32-jarige Ihsane Jarfi, een homoseksuele man van Marokkaanse afkomst, buiten een nachtclub in Luik doodgeslagen. Als kunstenaar, queer persoon en Arabier herkent Cherkaoui zich in hem en brengt hij met deze voorstelling ook een eerbetoon aan zijn leven. Zo verbindt Ihsane het persoonlijke met het politieke. De voorstelling gaat over familie en verlies, maar ook over uitsluiting, racisme, homofobie en de manieren waarop culturen mensen kunnen opsluiten of van elkaar scheiden. Cherkaoui kiest voor een andere ruimte: een gedeelde ruimte, waarin beweging de onzichtbare draden laat zien die mensen met elkaar verbinden.

Muziek, beeld en beweging uit een gedeeld landschap
Voor Ihsane brengt Cherkaoui een rijk artistiek team samen dat de vitaliteit weerspiegelt van de regio waarmee hij via zijn voorouders verbonden is. De Tunesische muzikant en viola d’amore-virtuoos Jasser Haj Youssef componeert de muziek en voert die live uit, samen met de Marokkaanse zanger Mohammed El Arabi-Serghini en de Libanese zangeres Fadia Tomb El Hage.

Het decor is van beeldend kunstenaar Amine Amharech, die zintuiglijke ruimtes creëert waarin Marokkaanse invloeden voelbaar zijn. De kostuums zijn ontworpen door modeontwerper Amine Bendriouich, die traditionele Berberkleding losmaakt van vaste normen rond gender en identiteit. In die samensmelting van dans, muziek, beeld en kostuum ontstaat een voorstelling over vernietiging en wedergeboorte, over wat verdwijnt en wat blijft doorwerken.